Podejście poznawcze do motywacji.

a) Atrybucja – czyli, szukanie przyczyn zachowań innych poprzez zadawanie pytań „dlaczego tak postąpili”.
b) Atrybucje wewnętrzne i zewnętrzne.
- atrybucja wewnętrzna – oznacza przypisanie odpowiedzialności za zachowanie i wynik samemu sobie. ( np. po przegranym meczu tłumaczymy przyczyny porażki tym, ze byliśmy słabo zaangażowani w grę, za mało trenowaliśmy przed meczem, jesteśmy po prostu gorsi)
- atrybucja zewnętrzna – szukanie przyczyn w sytuacji (powodami nasze porażki będzie nieprzychylność sędziego, fakt, ze graliśmy przed obcą publicznością, że przeciwnik dłużej gra w swoim składzie niż my)
- atrybucja w służbie ego – to zjawisko, kiedy nie chcemy być upokarzani i porażki przypisujemy czynnikom zewnętrznym, natomiast lubimy być sprawcami własnych sukcesów i tłumaczymy je osobistymi umiejętnościami.
c) Model atrybucji Weinera – jeżeli stale wygrywamy lub przegrywamy nasze atrybucje będą stabilne, czyli, ze rezultat będziemy przypisywali albo naszym umiejętnościom, albo stopniowi trudności zadania. Gdyby jednak rezultaty nie były jednakowe, wyniki przypisywalibyśmy je własnemu wysiłkowi, lub szczęściu. W obu przypadkach wykorzystywalibyśmy atrybucje w służbie ego kierując się atrybucjami wewnętrznymi w przypadku sukcesu i zewnętrznymi w przypadku porażki. Model ten daje nam możliwość poprawy atrybucji zawodników poprzez zastosowanie treningu przeorganizowania atrybucji poprzez zmianę atrybucji opieszałego zawodnika na atrybucje niestabilna w celu zwiększenia jego wysiłku, z drugiej strony możemy zmienić atrybucje sportowca aby przestał obawiać się swoich umiejętności.
                             WEWNĘTRZNA                 ZEWNĘTRZNA
STABILNA              umiejętności                   trudność zadania
NIESTABILNA         wysiłek                           szczęście

 Mecze na żywo